Έβλεπα χθες το επεισόδιο του Σπύρου Σούλη "Με το δεξί" στην Ηλεία. Καταρχήν θεωρώ αυτό που κάνει αυτός ο άνθρωπος υπέροχο. Δεν έχει σημασία το όφελος που έχει -γιατί σαφώς θα έχει- αλλά η χαρά και η ελπίδα που δίνει σε αυτούς τους ανθρώπους! Με έκανε να θέλω να ψάξω περισσότερα για τον εθελοντισμό, γιατί τί καλύτερο από το να έχεις τη δυνατότητα να κάνεις κάτι καλό για το διπλανό σου που έχει ανάγκη, όμως αυτό ένα άλλο θέμα με το οποίο θα ασχοληθώ πιο ειδικά. Αυτό που μου έκανε τεράστια εντύπωση ήταν τα παιδιά. Μία οικογένεια με 10 παιδιά, που γελούσαν και παίζανε πέφτοντας το ένα πάνω στο άλλο σε ένα στρώμα. Αυτά τα παιδιά που δεν είχαν ούτε τα μισά από αυτά που έχουν τα σημερινά παιδιά στην Αθήνα -ας είναι καλά το Jumbo που έχουμε όλοι "πλάϊ" μας- δε σταμάτησαν να λένε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον Σπύρο Σούλη, να τον αγκαλιάζουν και να τον φιλούν για το σπίτι που τους έφτιαξε. Ξετρελάθηκαν με τις κούνιες έξω και την τσουλήθρα στα οποία όρμησαν σαν "πραγματικά" παιδιά, ενώ όταν τα πήγε στα δωμάτιά τους που ήταν γεμάτα παιχνίδια και πράγματα αυτά κοιτούσαν αμήχανα, διότι φυσικά δεν είχαν ποτέ τόσα πολλά πράγματα μαζεμένα. Δεν είμαι σίγουρη γιατί όλο αυτό με εντυπωσίασε, ίσως επειδή μεγάλωσα σε μία "γειτονιά" -μία παρέα καμιά δεκαριά παιδιά να τρέχουμε από σπίτι σε σπίτι κάνοντας κάθε είδους σκανδαλιά- και αυτό ήταν κάτι που είχα καιρό να το δω σε παιδιά. Ναι λοιπόν, υπάρχουν ακόμα μέρη που δεν τα έχει "αλλοιώσει" το "Jumbo" (να με συγχωρήσετε για την αναφορά στο εν λόγω κατάστημα, δεν φταίει αυτό καθαυτό για την "εξιλέωση" που παρέχει στους σημερινούς γονείς) και που μας δίνουν το μήνυμα ότι δε χρειάζονται πράγματα πολλά... αλλά καλά!!! Ναι λοιπόν... μαμά... όλα καλά.. :-)
