Γιατί μέσα από τις στάχτες ο φοίνικας ξαναγεννιέται..

Βυθίζεσαι στη θλίψη, στην απογοήτευση για όλα αυτά που βλέπεις γύρω σου.  Ο κόσμος μέσα σε μία δίνη παραλογισμού προσπαθεί να επιβιώσει και εσύ μαζί... υπερβαίνοντας τον εαυτό σου κάθε στιγμή που περνάει σε μία ασταμάτητη ροή γεγονότων και συναισθημάτων.  Πας να πιαστείς από κάπου για να νιώσεις τη γη να φεύγει την επόμενη στιγμή.  Το ένα συναίσθημα διαδέχεται το άλλο και έρχεται στιγμή που νιώθεις ότι το μυαλό σου θα εκραγεί.  Το μόνο που θέλεις είναι να σταματήσει ο χρόνος εδώ και να αδειάσεις από όλα αυτά που δε σε αφήνουν να νιώσεις την ομορφιά της κάθε στιγμής που περνάει.  Νιώθεις να πέφτεις κάθε λεπτό ακόμα και πιο βαθιά σε αυτή την τρύπα που απειλεί να σε κλείσει στη σκοτεινή αγκαλιά της. Και εκεί που όλα σου φαίνονται μάταια... ένα σημάδι, ένα τραγούδι, ένα άρωμα έρχεται να σου θυμίσει ότι εσύ είσαι αυτός που αποφασίζεις για εσένα και που θέτεις τις βάσεις για τη ζωή σου.  Δεν μπορεί κανένας να σου πάρει το δικαίωμα της επιλογής, να βουλιάξεις ή να σταθείς όρθιος και να παλέψεις για την αλήθεια σου.  Κάθε τι που ζεις είναι γιατί έχεις κάνει μία επιλογή... έχεις πάρει μία απόφαση ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι έχεις αφήσει κάποιον ή κάτι να επηρεάζει τη ζωή σου.  Ναι, η ζωή είναι ωραία και ακόμα πιο ωραία όταν την σχεδιάζεις εσύ με τα δικά σου χρώματα.  Τίποτα δεν μπορεί να σου χαλάσει την υπέροχη ζωή σου αν δεν το επιτρέψεις εσύ... Έρχονται στιγμές αδυναμίας, ναι, όμως όπως ο φοίνικας αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του, έτσι και εσύ μπορείς να βγεις ακόμα πιο δυνατός μέσα από οποιαδήποτε δυσκολία ή λήθη... Μην ξεχνάς ότι κάθε εμπόδιο σου δίνει ένα ακόμα μήνυμα τόσο για εσένα τον ίδιο όσο και για τον κόσμο γύρω σου.  Δέξου το και δώσε του τον ανάλογο σεβασμό γιατί αυτό είναι που θα σε πάει ένα βήμα πιο μπροστά στο μονοπάτι της ζωής σου!  Ναι, μαμά, είναι και θα είναι όλα καλά!! 

Γιατί το "ευχαριστώ" δε θα χάσει ποτέ την αξία του...

Έβλεπα χθες το επεισόδιο του Σπύρου Σούλη "Με το δεξί" στην Ηλεία. Καταρχήν θεωρώ αυτό που κάνει αυτός ο άνθρωπος υπέροχο.  Δεν έχει σημασία το όφελος που έχει -γιατί σαφώς θα έχει- αλλά η χαρά και η ελπίδα που δίνει σε αυτούς τους ανθρώπους!  Με έκανε να θέλω να ψάξω περισσότερα για τον εθελοντισμό, γιατί τί καλύτερο από το να έχεις τη δυνατότητα να κάνεις κάτι καλό για το διπλανό σου που έχει ανάγκη, όμως αυτό ένα άλλο θέμα με το οποίο θα ασχοληθώ πιο ειδικά.  Αυτό που μου έκανε τεράστια εντύπωση ήταν τα παιδιά.  Μία οικογένεια με 10 παιδιά, που γελούσαν και παίζανε πέφτοντας το ένα πάνω στο άλλο σε ένα στρώμα.  Αυτά τα παιδιά που δεν είχαν ούτε τα μισά από αυτά που έχουν τα σημερινά παιδιά στην Αθήνα -ας είναι καλά το Jumbo που έχουμε όλοι "πλάϊ" μας- δε σταμάτησαν να λένε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον Σπύρο Σούλη, να τον αγκαλιάζουν και να τον φιλούν για το σπίτι που τους έφτιαξε.  Ξετρελάθηκαν με τις κούνιες έξω και την τσουλήθρα στα οποία όρμησαν σαν "πραγματικά" παιδιά, ενώ όταν τα πήγε στα δωμάτιά τους που ήταν γεμάτα παιχνίδια και πράγματα αυτά κοιτούσαν αμήχανα, διότι φυσικά δεν είχαν ποτέ τόσα πολλά πράγματα μαζεμένα.  Δεν είμαι σίγουρη γιατί όλο αυτό με εντυπωσίασε, ίσως επειδή μεγάλωσα σε μία "γειτονιά" -μία παρέα καμιά δεκαριά παιδιά να τρέχουμε από σπίτι σε σπίτι κάνοντας κάθε είδους σκανδαλιά- και αυτό ήταν κάτι που είχα καιρό να το δω σε παιδιά.  Ναι λοιπόν, υπάρχουν ακόμα μέρη που δεν τα έχει "αλλοιώσει" το "Jumbo" (να με συγχωρήσετε για την αναφορά στο εν λόγω κατάστημα, δεν φταίει αυτό καθαυτό για την "εξιλέωση" που παρέχει στους σημερινούς γονείς) και που μας δίνουν το μήνυμα ότι δε χρειάζονται πράγματα πολλά... αλλά καλά!!!  Ναι λοιπόν... μαμά... όλα καλά.. :-) 

Εν αρχή...

Και αυτό αποτελεί το διδυμάκι του "Μαμά... είμαι κακιά;"  Γιατί;  Γιατί σε αυτήν τη ζωή όλα έχουν δύο όψεις.. το καλό και το κακό... το γλυκό και το ξινό... το άσχημο και το όμορφο... και όσο και αν όλα είναι υποκειμενικά σε αυτήν τη ζωή δεν παύει αυτό να ισχύει στον καθένα μας..

Δεν άντεχα να δημιουργήσω ένα blog ( χα χα και πήγα κατευθείαν στα δύο ) και να δημιουργήσω μία ανισορροπία... να βγάζω το θυμό ή αν θέλετε την πίκρα μου χωρίς την ίδια στιγμή να δίνω και την καλή πλευρά της ζωής.. αυτή που ακόμα και μετά από μία δύσκολη ημέρα μας κάνει να λέμε... ναι.. Η ζωή είναι όμορφη... θέλω να τη ζήσω και .. γιατί όχι.. αν μπορώ να την κάνω ομορφότερη, καλύτερη... 

Ελπίζω να συμβάλλω και εγώ λίγο σε αυτό (κυρίως στο καλύτερη)... τότε θα έχω πετύχει ένα μεγάλο σκοπό στη ζωή μου... 

Σας ευχαριστώ που είστε εδώ.. 

Και ναι .. μαμά μου είναι όντως όλα καλά... :-))